"Estragon: Dokunma bana! Bir şey sorma! Bir şey söyleme! Yanımda kal! Viladimir: Hiç terk ettim mi seni? Estragon: Gitmeme izin verdin."

"Seni özlüyordum ... ama aynı zamanda mutluydum. Tuhaf değil mi?"

"Zaman tekrar akıp gidiyor. Güneş batacak, ay yükselecek ve biz ... gideceğiz buradan."

Paralı asker kaçar, paralı askerdir çünkü.

Dünyadaki gözyaşı miktarı sabittir. Ağlamaya başlayan biri için, bir yerlerde bir başkası keser ağlamayı.

İnsan gülmeye cesaret bile edemiyor artık.

Ama alışkanlıklar duyarsızlaştırıyor insanı.

Hepimiz deli doğarız, bazılarımız öyle kalır.

En zavallı yaratıktan bile çok şey öğrenir insan; zenginleşir, sahip olduğu nimetlerin önemini daha iyi idrak eder.

Aynı yanlışı yinelemek hep hüzünlendirmiştir beni ama yaşam aynı yanlışların yinelemesinden oluşuyor gibi geliyor bana, ölüm de bir anlamda bir yanlışın yinelenmesi değilmi sanki...