Charles?ın güvensizliği o kadar güçlüydü ki onun değerli olduğunu gösteren şeyler bir kulağından girip diğerinden çıkıyordu. Olumlu olan ne varsa ( başarılar, terfiler, eşinden, çocuklarında ve arkadaşlarından gelen sevgi dolu mesajlar, müşterilerinin ve ya çalışanlarının harika geri bildirimleri) hepsi elekten akan su gibi üstünden kayıp gidiyordu. Charles kendi kendine ebeveynlik ettiğini düşünüyordu. Evet, kendini yetiştirmek bir bakımdan iyiydi; insanın bazı şeyleri sıfırdan başarması, son derece güçlendirici bir deneyim olabiliyordu. Öte yandan bu yalnız yürünen bir yoldu bazen gecenin karanlığında, Charles yıllar önce soğumuş olan o sıcak kalbin özlemini duyuyordu.