Cahit Zarifoğlu, bir şiirinde, gel ekmek, keseyim seni der. Bense, ne yaptığımı soranlara, daima ekmeğimi kovalıyorum cevabını veririm. Bu iki 'demeç'ten çıkan sonuç şu olabilir: Zarifoğlu, rızık endişesi taşımayan bir insandı; ben ise rızkı, bir endişe olarak taşıyorum.
Evet, ekmek...
Tokluğun habercisidir o. Sofralarımızda bir pekiştirme sıfatı gibi durur. O olmayınca, birçok nimet sıfırla çarpılmış olur. Reçeli reçel yapan, tereyağını tereyağı yapan yine odur.