"Dâhi", insanın satışa çıkardığı ürünlerinin üzerine yapıştırdığı bir markadır. Eğer (daha dün bir "şehvet düşkünü" ya da "deli" olan) araştırmacı bir "dâhi"yse, onun ortaya koyduğu mutluluğu yiyip bitirmek senin için daha kolaydır. Çünkü artık pek çok küçük adam çıkar ve seninle birlikte, "Dâhi! Dâhi!" diye bağırmaya başlar. İnsanlar artık akın akın gelmekte, ürünlerini avucunun içinden yemektedirler

Kendini büyük bir oburluk içinde parayla, mutlulukla, bilgiyle doldurmak istiyorsun, çünkü kendini boş, aç, mutsuz hissediyorsun küçük adam; gerçekten bilgili saymıyorsun kendini, ya da gerçekten öğrenmek istediğine inanmıyorsun. Gene aynı nedenle hakikatten kaçıyorsun küçük adam: İçinde bulunan sevgi, tepkesini salıverir diye kaçıyorsun ondan.

"Düzen"in çıkarları uğrana öldürmeyi sürdürüyorsun; ama korkakça, sinsi sinsi öldürüyorsun. Beni herkesin önünde ahlâksızlıkla suçlarken doğrudan gözlerimin içine bakamazsın. Çünkü hangimizin daha ahlâksız, hangimizin şehvet düşkünü, hangimizin açık saçık yayınların hayranı olduğunu çok iyi biliyorsun.

Eğitimi ciddiye alacak olursak, çocukları eğitmek demek, çocukların cinselliğini doğru bir biçimde yönlendirmek demektir. Çocukların cinselliğini doğru bir biçimde yönlendirebilmek için, insanın kendisinin sevgi denen şeyin ne olduğunu bilmesi ve sevgiyi yaşaması gerekmektedir. Oysa sen şişmansın, biçimsiz bir görünümün var, çekicilikten yoksunsun. Yaşam dolu, çekici bedenlerden derin, acı bir kinle nefret etmen için yalnız bu durumun yeter. Çekicilikten ve sevme yetisinden yoksun oluşunu bir erdem saymak ve içindeki acı kinle çocuklarda bulunan sevgiyi öldürmekle suçluyorum seni.

Hakikati güvenliğe yeğ tutan bir yaşam biçimi içinde elde edilen büyük başarı ve bulgunun yazgısı şudur: Senin tarafından büyük bir açgözlülükle yalanıp yutulmak ve sonra gene senin tarafından dışkı olarak atılmak. Büyük hakikati değil de küçücük yanlışı yaşamının yol göstericisi olarak gördün.

Sen, Hindistanlı küçük adam, yurdunda milyonlarca insan açlık çeker, ölürken, ineklerin kutsallığı konusunda Müslümanlarla çekişiyorsun. Sen, Küçük İtalyan ve sen Küçük Triesteli Slav, pılı pırtı içinde dolaşıyorsun ama Trieste'nin "İtalyan" mı, yoksa "Slav" mı olduğunu açıklığa kavuşturmaktan başka derdin yok. Ben de şu Trieste'yi dünyanın her yerinden gelen gemilerin bir limanı sanırdım!

Hitler'cilerin milyonlarca inşam öldürmelerinden sonra, kalkmış onları asıyorsun. Milyonları öldürmelerinden önce nerdeydin peki, o vakit ne düşünüyordun? Düzinelerle ceset oturup düşünmen için yeterli neden değil miydi? İnsanlığının kıpırdanması için milyonlarca ceset mi gerekliydi?

Cellatlarının ipine koşup idam edileceğine, insan yaşamının ve iyi şeylerin korunması için bir yasa yarat.

Her geçen gün, her geçen hafta, her geçen on yıl, bir efendiyi bırakıp, öteki efendiyi göklere çıkaracaksın; bu arada kendi bebeklerinin yakarılarını, delikanlılarının perişanlığını, kadın ve erkeklerinin özlemlerini duymayacaksın; ya da duysan bile, burjuva bireyciliği deyip geçeceksin. Yüzyıllar boyunca, yaşamın korunması gereken durumlarda kan dökeceksin ve özgürlüğü, cellatların yardımıyla sağlayacağına inanacaksın; böylece kendini tekrar tekrar aynı bataklığın içinde bulacaksın. Yüzyıllar boyunca, kendilerini bir şey sanan laf ebelerinin dediklerini yapacaksın ve yaşam, senin yaşamın seni çağırdığında sağır kesilecek, duymayacaksın. Çünkü yaşamdan korkuyorsun, küçük adam, çok korkuyorsun. Yaşamı öldüreceksin, bunu yaparken de, "sosyalizm" uğruna, ya da "devlet", "ulusal onur" uğruna, ya da "Tanrının büyüklüğü" uğruna yaptığına inanacaksın. Bilmediğin ve bilmek istemediğin tek bir şey var: Kendi zavallılığını saatten saate, günden güne yaratmakta olan kendinsin; çocuklarını anlamıyorsun, yürekliliklerinin, özgüvenlerinin, istemlerinin gelişmesine fırsat vermeden öldürüyorsun onları, köreltiyorsun; sevgiyi çalıyorsun; hırslısın, başkalarına üstün olmak, onları yönetmek, güçlü olmak için can atıyorsun, iktidar delisisin sen; "efendi" olabilmek için kapında köpek besliyorsun. İşte bütün bunları bilmiyorsun sen küçük adam. Yüzyıllar boyunca yolunu sapıtacaksın, sonunda sen ve senin gibiler, genel bir toplumsal sefalet sonucu kitle halinde öleceksiniz; sonunda, ilk kez kendi içine baktığında, varlığının korkunçluğu ve çirkinliği ince, zayıf bir kıvılcım halinde belirecek. Bu senin içinde yanan ilk kıvılcım olacak. Sonra, yavaş yavaş giderek ve karanlıkta el yordamıyla yolunu bulan biri gibi, dostunu -yaşamın sevgi, çalışma ve bilgi üzerine kurulduğuna inanan adamı- aramayı öğreneceksin, onu anlamayı ve ona saygı duymayı öğreneceksin. Bundan sonra yaşamın için kitaplığın boks maçından daha önemli olduğunu anlamaya başlayacaksın; ormanda düşüne düşüne yürümenin, sokaklarda tören yürüyüşü yapmaktan daha önemli olduğunu, iyileştirmenin öldürmekten, sağlıklı bir özgüvenin ulusal bilinçten daha önemli olduğunu ve alçak gönüllülüğün birtakım boş naralardan daha iyi olduğunu anlamaya başlayacaksın. Belli bir amaca varmak için her türlü aracın, aşağılık ve alçaklıkların, çirkin yöntemlerin bile geçerli olduğunu sanıyorsun. Yanılıyorsun: Amaç, ona varmak için yürüdüğün yoldadır. Bugün attığın her adım, senin yarınki yaşamındır. Hiçbir büyük amaca, kötü ve aşağılık yöntemlerle varılmaz. Yaptığın her toplumsal devrim bunun doğruluğunu gösterdi. Amaca giden yolun kötülüğü, iğrençliği ya da insancıllıktan uzak oluşu, seni de kötü veya insanlık dışı yapmakta ve böylece amacına varmanı da olanaksız kılmaktadır. "Peki. ama, Hristiyan sevgisini yeşertme, Amerikan Anayasası'nı uygulama ve benzeri amaçlarıma nasıl varacağım?" Senin o Hristiyan sevgin, Amerikan Anayasan, her gün ne yaptığına, her saat ne düşündüğüne, eşini nasıl kucakladığına, ve çocuğuna nasıl davrandığına, toplumsal sorumluluğun olan işine ne gözle baktığına, senin yaşamını baskı altında tutan, seni sömüren kişi gibi olmamak yolunda ne gibi çabalar harcadığına bağlıdır.

Senin Führer'lerin, bütün açlar arasından, kızıl, beyaz ve kara olan açları ayırt edebiliyor demek. Oysa biz biliyoruz ki insan denen tüm memeli hayvanların açlık çeken tek bir organizması vardır...