Yağmur yüklü siyah bir bulut annemin gözlerinden bir daha hiç ayrılmadı.Yağmurlarını her fırsatta yorgun gözlerinden boşalıyordu.Hayat sık sık annemin gözlerinden sızıp,yanaklarından aşağıya doğru törensel bir havada iniyordu.

Dünya üzerime yıkılıyordu ve yıkıntıların arasında kimsenin sesimi duyamacağını düşünüp,kaderimi sessizce bekliyordum.