Tek bildiğim, sevginin bazı insanların gücünü bitirebildiğiydi. Tamir edilemeyecek kadar çok kırılmıştım.

Çünkü karşıtı var olmadıkça bir kelimenin anlamı olamazdı..

Bu bedenlerde, anılar olması gerektiği gibi geçmişte kalmıyor, yaşamaya devam ediyorlardı..

"Jared benim geçmişim. O, başka bir hayat... Sen benim bugünümsün..." Bir an konuşmadı. Konuştuğunda, sesinden duygulandığı belli oluyordu. "Ve eğer istersen, geleceğin de olurum..." "Evet, lütfen..."

Ne zaman gözlerimi kapasam onun yüzünü görüyor, uyandığımda onu bulamayınca da ağlıyorum... Anılar o kadar güçlü ki, artık benimkilerle onunkileri birbirinden ayıramıyorum..../

Kim bu dünyada yaşamak ister ki..? Ama ya zorlanırsan..? Ya tekrardan merhametli dillerini kullanırlarsa..?

"Göğsümdeki sancı sürpriz değildi. Kırık bir kalbin abartılı bir benzetme olmadığını çoktan öğrenmiştim..."

"Önemli olan yüzün değil, yüzündeki ifade; sesin değil, söylediklerin; bedeninin görünüşü değil, bu bedeni nasıl kullandığın. Sen kendin güzelsin."

Güldüm. "Kimse sana söylemedi mi? Hayat adil değil."

'Biz' olduğumuz sürece ne yaptığımız hiç önemli değildi!