Ama bu kitapla cehennemime geri dönmek ne olağanüstü bir andı, en sonunda yalnızdım, ama hiç de yalnız sayılmazdım!

Çevremdeki korkunç hiçliğin beni boğmaması için, kendimi siyah ve beyaza bölmeyi en azından denemek durumunda kaldım.

İçimde bir şey haklı çıkmak istemekteydi, ama ne yazık ki kendisiyle tek savaşabileceğim, içimdeki öteki Ben'di.

Yeryüzünde kimin, hiçliğin kölesi olan benim kadar yarasız ve kullanılmayan zamanı vardı ki, kim bu kadar hırs ve sabır doluydu?

Ve Irene şimdi dehşetle farkediyordu ki, kendisi için mümkün olan tek yaşam biçimini yitirmek üzereydi.

Ama şu ışık niye yanıyordu, şu patavatsız, küstah, kulak kabartan ışık? Karanlık olsa söyleyebileceğini hissediyordu. Fakat ışık gücünü tüketiyordu.

Fakat korkunun insafsızca bilediği bir sezgiyle peşindekinin de hızlandığını duyuyor ve kaçış olmadığını bilmesine rağmen kendisi de hızlanıyordu.

çok güzel tavsiye ederim yeni ilgi kaynağı

Dudaklarında hafif bir gülümseme uçuşarak orada kaldı.

"Lütfen rahatsız olmayın. İnsanın elinde kalan tek hak, canı istediği biçimde gebermektir. Bunun için de yabancıların yardımına ihtiyaç duymamaktadır."