Sessizliğinde, kendini teslim edişinde, gözlerinin o kadar saf ve duru bakışında insanı çıldırtan bir acı vardı.

Kızmamıştım; kalbim sonsuz bir üzüntüyle çarpmıştı.

Onu öncesiz ve sonrasız saklamak istedim. Her şeyden ve yaşamdan saklamak.

Kimileyin rüyayla gerçekliğin acısı birbirine karışıyordu.

Kaç kez çevredeki arka sokaklara, küçük, eski, güzel semt camilerine sığındım, kaç kez!

Yine güz geliyor ve kasımın sonunda yine annemi, her zamankinden daha çok özleyeceğim.

Denizler, sonbahar; yazı çağrıştıran akşamlar kaldı bana ondan en son.

Yalnızca resimler kalmalı annemden, deniz... sonbahar... ışıklı gemiler... el ele tutuşmalarımız...

Bu çirkin dünyada annemi çok özledim.

...bir insanın yalnızlığına pek çok aşk karışıyor ve galiba hiçbiri de bitmiyor...