Tek tesellim ölümden sonra hiçlik ümidiydi; orada tekrar yaşamak düşüncesi içime korku salıyor, beni hasta ediyordu. Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim ? Bana göre değildi bu dünya....

Toprak ve üstündekiler ,sonsuz uzaktaydılar benden.İçimde müphem bir arzu:Bir deprem olsa da ,bir yıldırım düşse de,sakin pırıl pırıl bir dünyaya yeniden doğsam.

Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım,bir başka dünya neyime yarardı benim?Bana göre değildi bu dünya;

Yalnız ölüm yalan söylemez !

ayna karşısında konuşuyordum kendimle " Derdin öyle derin ki, gözlerinin ta derinlerinde. Ağlayınca gözyaşın gözlerinin derinlerinden geliyor, yoksa akmazdı gözyaşların !

Kışın bir deliğe gizlenen hayvanlar gibi kendi içime ne kadar çekilsem, başkalarının seslerini o kadar net duyuyor, kendi sesimi boğazımda işitiyordum.

Yeryüzüne ve insana ilişkin bütün ağırlıklar,içimde erimişlerdi sanki.

Gönlümde düğümlenen bir şeydi bu ıstırap,bu kederli hal..

Düşündüm de, herkesin gökyüzünde bir yıldızı varsa, benim yıldızım uzak, karanlık, anlamsız olmalı. Belki de hiç yıldızım olmadı.

Hayat, soğuk kayıtsız, herkesin maskelerini çeker alır zamanla; maskeleri de hani çoktur herkesin. Fakat bazıları hep aynı maskeyi kullanırlar, ister istemez kirlenir, yıpranır bu maske. Tutumlu kimselerdir bunlar. Bir kısmı evlatlarına saklar maskelerini; bir kısmı da vardır ki boyuna maske değiştirirler, ama yaşadıklarında görürler ki bir sonuncu maske kalmış ellerinde ve bu da pek çabuk eskir, o zaman maskenin gerisinden gerçek yüzleri çıkar ortaya.