Kimse kavrayamaz neler hissettiğimi. Kendimden kaçmak istiyordum. Sf. 35

Hayat denen şeyden el çektim, bıraktım, pekâlâ gitsin şimdi elimden! Sf. 39

Bana öyle geliyordu ki, ben şimdiye kadar kendimi tanımamışım. Şimdiye kadar tasarladığım haliyle dünya, değerini yitiriyor, geçersizleşiyordu; gecenindi söz; dünyanın yerine gecenin karanlığı hüküm sürüyordu. Sf. 52

Dağılan, çözülen bir kitleydim ben. Sanki ben hep böyleydim, böyle de kalacağım: acayip, biçimsiz bir karışım... Sf. 52

Dünya, ıssız yaslı bir ev gibi görünüyordu gözüme ve ben bağrımda bir acı duyuyordum. Sf. 55

Ben çoğu zaman unutmak, kendimden kaçmak için hatırlıyorum çocukluğumu. Sf. 60

Görüntüm benden daha diriydi, güçlüydü şimdi; bende bir tasvir bir resim gibiydim. Sf. 65

Toprak ve üstündekiler sonsuz uzaklardaydı benden. Sf. 65

Avucumun oyuğunda sonsuz bir gece yaratmak istedim. Sf. 65

Böyle havalarda hep ölümü düşünürüm. Sf. 67