Aman Yarabbi, ne kadar yalnızdı...

Deli olacağım yahut öleceğim desem yalan söylemiş olurum. İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve hatta katlanıyor. Ben de yaşayacağım. Ama nasıl yaşayacağım. Bundan sonraki hayatım dayanılmaz bir işkence olacak. Ama ben dayanacağım. Şimdiye kadar olduğu gibi.

Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım...

Her gün daima öğleden sonra oraya gidiyor, koridorlardaki resimlere bakıyormuş gibi ağır ağır fakat büyük bir sabırsızlıkla asıl hedefine varmak isteyen adımlarımı zorla zapt ederek geziniyor rastgele gözüme çarpmış gibi önünde duran ' Kürk Mantolu Madonna'yı seyre dalıyor ta kapılar kapanıncaya kadar orada bekliyordum.

Kimi tutkular rehberimiz olur yaşam boyunca. Kollarıyla bizi sarar. Sorgulamadan peşlerinden gideriz ve hiç pişman olmayacağımızı biliriz.

Birbirlerine bu kadar yakın kişilerin buluşması enderdir. Bizler tesadüfün, bu lütfunu tekmelemeyecek kadar zeka gösterelim.

''Halbuki en çok okuduğum bir kitabın, en çok okuduğum bir satırı bile bana bazen başka şeyler söyleyebilir...''

Ve genç şair, yazıları karşısında kendinden geçmeyen bu fevkalade kızı seviyordu... " Sevgilim " dedi, " Mısralarım ki Hind'in ipeklileri kadar ince dokunmuş ve İran'ın kıymeyli halıları gibi hünerli renklere süslenmiştir, niçin senin kalbini heyecana getiremiyorlar ? Geceyi terennüm eden şarkılarım sana kendi gözlerini ; gün doğuşunu anlatan şarkılarım sana dudaklarının rengini hatırlatmıyor mu ? Dalgalara ait şiirlerimde dağınık saçlarının tellerine rast gelmiyor musun ? "

sakın tepenize bir sırça köşk kurmayınız. ama günün birinde nasılsa böyle bir sırça köşk kurulursa, onun yıkılmaz, devrilmez bir şey olduğunu sanmayın.

"Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı. Çünkü o, benim için bütün insanlığın timsaliydi."