Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş."

??Şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum!? dedi. ?Bu eksik sana değil, bana ait? Bende inanmak noksanmış? Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana aşık olmadığımı zannediyormuşum? Bunu şimdi anlıyorum. Demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar? Ama şimdi inanıyorum? Sen beni inandırdın? Seni seviyorum? Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum? Seni istiyorum? İçimde müthiş bir arzu var? Bir iyi olsam!.. Ne zaman iyi olacağım acaba?..?

İçimde biriken hislerin birdenbire patlayarak, beni zerreler halinde dağıtacağından korkuyorum.

İnsan ömrü doğumdan ölüme kadar uzanan tek bir yoldan ibarettir ve bunun üzerinde yapılan her türlü taksimat sunidir...

Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi.

Dünyada bana hiçbir şey, tabiatan melül bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı gelmemiştir.

"Seni sonsuza kadar seveceğimi söylemek sana olan aşkımın süresini azaltır."

Halbuki ben, ne kadar saçma olursa olsun, yan yana bulunduğumuz zamanın durup kalmasını, asla bitmemesini temenni ediyordum.

İşte Bu Beni Anlar Diyordum.!

Sıra bizim Muhammed'e gelince :"Saadet hayatı olduğu gibi kabul etmektir..."demiş.Ne doğru söz ! Hayatı olduğu gibi kabul etmeli ve ona ne bir şey ilave etmeli ,ne de ondan bir şey eksiltmeli...Bazı şeyler vardır,canımızı sıkar ;"Bu neden böyle ?Böyle şeyleri dünyadan kaldırmalı!"deriz.Bazı şeyler de mevcut değildir.İçimizden,bunların olmasını ister,hatta bu uğurda çalışırız.İkisi de saçma ve faydasızdır.İnsan dediğin mahluk hiçbir şeyi değiştiremez.