Yeryüzü anneme olan sevgimi taşıyacak kadar büyük değildi. Syf 24

Artık ben kendimi tanıyabiliyorum,ama ne yazık ki, çok değerli şeyleri yitirmiş olmak pahasına... Syf 31

...Yeryüzünden çok uzaklarda uçuyordum. Syf 32

Filozofça bir tutku; yükselen,rahatlayan,hafifleyen bir ruh... Syf 32

Bu karamsar düşüncelerin,insanca güzellik karşısında,akıl,egemen bir mutluluk ve ışıltılı coşku karşısında,çürük yapılar gibi yıkılıp gitmesinden daha doğal ne olabilirdi? Syf 32

Yanıbaşında güçlü birinin varlığını duymak,ne güzeldi. Syf 37

İnsanların karşımda kurbanlık koyun gibi şaşalamalarından hayatım boyunca acı çektim. Syf 38

..İster insan isterse hayvan olsun, kendini savunmaya yeltenmeyen,sessizce boyun eğen her yaratığa karşı hoşgörüsüz olurdu. Syf 38

Kar, dışarıda her şeyin boyutunu daha bir büyütür,kalınlaştırırdı. Sessizlik de büyürdü bunlarla birlikte. Syf 41

Her türlü düşünce, her türlü düş onun için dışarıya vurulması, herkese duyurulması, çevreye saçılması,çevresindeki herkesi etkilemesi gereken şeylerdi. Böyle olunca da, yalnız düş olmakla kalmaz, ardında lavlar ve küller bırakan birer ateşe dönüşürdü,çoğu kez. Syf 42