Kitap. Nasıl diyeyim... İçinde yaşadığımız ev gibi olmalı, vatan gibi olmalı, ona alışmalıyız, bağlanmalıyız, köşesini bucağını gayet iyi tanımalıyız, her noktasına hatıralarımız karışmalı. Değil mi?

Halbuki mesele çok basit: İnsan hastalanır ve ölür

Öyle bir yaşta idim ve öyle bir mizaçta idim ve çocukluğumda o kadar az oyun oynamıştım ve aldatmasını o kadar az öğrenmiştim ki, yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu; ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyanın bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşıyordum. Yalana herşey isyan etmelidir. Eşya bile: Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp havada bir saniye içinde toz duman olmalıdır, camlar kırılmalıdır, hatta yıldızlar düşüp gökyüzünde bin parçaya ayrılmalıdır filan... Zavallı mürâhik...

Onunla aramızda herşey o kadar bitmiş ki bir kelime bile konuşamıyoruz.

Ve bana Goethe'nin bir saftatasını telkine çalıştı. "Az ümit edip çok elde etmek hayatın hakiki sırrıdır."

Istıraptan korkmamanın tek ilacı Istıraptır. Bu ateşi o ateş söndürür.

Büyük bir hastalık geçirmeyenler, herşeyi anladıklarını iddia edemezler.

Iki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur

Hep samt ü raşe saklı bu vadi-i muzlimin. Her hatvesinde şüpheli bir hufre, bir kemin. Hep samt ü raşe? Kaynaşıyor canlı gölgeler Bir mahşer-i cünun gibi pürcuş u bihaber... (Bunun sadeleştirilmiş halini bulamadım arkadaşlar bilen var mı ? )

(Kitaba giriş, ilk sayfa) "Bu sayfalarda; insan hakiki acıyı, ıztırabı, bir bölge halinde bile olsa, seferberliğin aç İstanbul'unu buluyor" Ahmet Hamdi Tanpınar