Bunlar için, Aristoteles'in sık sık tekrarladığı şu sözü de kullanabiliriz: "Ey dostlarım, dünyada dost yoktur!"

Benim anlattığım dostlukta ruhlar o kadar derinden uyuşmuş, karışmış ve kaynaşmıştır ki, onları birleştiren dikiş silinmiş ve artık görünmez olmuştur. Onu niçin sevdiğimi bana söyletmek isterlerse bunu ancak şöyle anlatabilirim sanıyorum: Çünkü o, o idi: ben de bendim.

Ruhların yerleştikleri beden yapısının niteliği pek nemlidir; çünkü birçok beden özelliği vardır ki ruhu keskinleştirir; birçoğu da vardır ki köreltir.

Ey benimle bu kadar güç işler görmüş yiğitler, Bugün, kederlerinizi şarapla giderin çünkü yarın engin denizlere açılacağız.

Mezar, ne rahat bir liman ki dinlensin orada, Yaşamaktan yorulmuş insanın bedeni.
Ennius

Kralların ekmeğini yemiş olanlar, onları ölçüsüz övgülerle anarlar; her biri kendi kralını çıkarır, en büyük değerleri onda görür.

Hükümdar yasaların sahibi değilse bile yol arkadaşıdır.

On yaşında bilginler gibi konuşacaklarına altmış yaşında öğrenci gibi kalsınlar.

Bizi eylemlerimiz ve davranışlarımızla ölçecek olsalar bilgisizler arasında, bilgililerden daha çok iyi insan çıkar.

İnsanın doğuşunu görmekten herkes kaçar, ama ölümünü görmeye hep koşa koşa gideriz.