Mutsuzluk bulaşıcı bir hastalıktır.

İnsanların çoğu, en iyi arkadaşını alçalmış görmekten mutlu olur. Genellikle arkadaşlıkların bu temele inşa edildiğini de söylemek abartı olmaz. Bütün düşünen insanlar, bu eski gerçeği bilir.

Şeref ve inceliği, dans hocaları değil, insanın bizzat kendi ruhu öğretir.

Her insanın, hiç değilse gidebileceği bir yeri olmalıdır.

Zayıf ya da güçlü halkıyla bütün bu dünya, yoksulların kulübeleri veya kodamanların gösterişli saraylarıyla bütün bu yapılar, bütün bunlar, bu alacakaranlık altında, koyu mavi gökte hafif bir buğu gibi biraz sonra silinip gidecek bir masal düşüydü sanki...

Ama bana göre öyle insanlar vardır ki, ilişkilerini kesmelerine rağmen aralarında daima bir bağ vardır... Aralarında geçebilecek her türlü kötü olayların üstünde olan bir şey...

Benden nefret etmekle beraber beni seviyordu. Bu türlü sevgi öteki sevgilerin hepsinden güçlüdür...

Ayağının altındaki kaldırım taşları gibi her şey sağır, her şey cansızdır onun için.

Sağlıksız ruhsal durumlarda düşler çoğu zaman olağanüstü bir belirginlikle, parlaklıkla, aşırı bir benzerlikle gerçeği andırırlar.

Başkalarının zavallılığına bakıp kendi haline şükredenlerden tiksiniyorum.