Ve gece yazdığın mektup orada işte, nasıl okunabileceğini aklım almıyor, bir göğüs havayı solumak için böyle nasıl daralıp genişliyor, aklım almıyor, senden nasıl uzak kalınır, aklım almıyor.

Vücudumda kalp yerine bu korku çarpıyorsa ben ne yapayım?

Bütün zamanımı, bütün zamanımın bin katını, en güzeli, dünya üzerindeki bütün zamanları senin için kullanayım, seni düşünmek için, sende nefes almak için.

Ya dünya çok küçük, ya da biz çok büyüğüz, her durumda tümüyle dolduruyoruz dünyayı.

Prag'da hava biraz kapalı, henüz mektup gelmemiş, kalbimde bir ağırlık var, zaten şimdiden mektup gelmesi imkansız ama gel de bunu kalbime anlat.

"Herkes beraberinde taşıdığı bir parmaklığın ardında yaşıyor."

?Odamda günlerdir yalnızım, ziyanı yok dünyada da yıllarca yalnız değil miydim??

" Benim yalnızlığım, insanlarla dolu...."

"Doğru yol gergin bir ip boyunca gider; yükseğe değil de, hemen yerin üzerine gerilmiştir bu ip. Üzerinde yürünmek değil de insanı çelmelemek içindir sanki..."

Böyle gevezelik etmemin tek sebebi, her şeye rağmen senin yanında kendimi iyi hissetmem...