Tiyatro, son perde kapandıktan sonra, seyircide başlayandır.

Herhangi birisi, hele dostlarımız için, "Ama ne olmuş zavallıya, başına neler gelmiş?" diye merak ederek sorduğumuz zaman, içimizin ta gizli bir yerinde, merak ederek tasarladığımız belaların dostumuzun başına gelmesini isteyen gizli bir arzu saklıdır.

İnsanlar borçlu olduklarını değil, alacaklı olduklarını, kendilerinden verdiklerini severler; bu yüzden insan, anasından, babasından çok, çocuklarını sever.

Bir gün de şöyle demişti:
-Sen ne kadar bencilsin... Kendini mutlu etmek için başkalarına iyilik ediyorsun.

Kapıları sökmekten, yüzüme kapıları örtenleri utandırmaktan artık bıktım.

Kırk dokuz yaşımdayım. Çehov olsaydım dört yıl önce ölmüştüm.

İnsanın insanlardan kaçışıdır, hayvan sevgisi.

Öyle bir topluluk içindeyim ki, kendi özel, yaban, bayağı düzeninden başka hiçbir yasa yürürlükte değil.

Doğanın en kötü parçası, insan...

Bence hürriyet, seçme hakkıdır.