Az sonra, hayatın tuhaflığı karşısında bir dilsizlik musallat oluyor içime. Artık tek duyduğum şey, umarsız ruhumun yakınmaları. Mütemadiyen gerçekliğe mecburen abone olmak değil, inceliğine yaraşan bir şeyler yaşamak istiyor ruhum. Ruhumu yatıştırıyor, ikame deneyimler yaşamak için etrafıma bakınıyorum. Ama gerçeklik pek cimri, ruhumun arzusunu geri çeviriyor.

Kader kapıya vurmaz, kader paldır küldür içeri girer.

İnsanların yürekleri kabından taşsa da yaşadıkları hayat hakkında artık hiçbir şey söylemek istememeleri gerçek bir ruh yabaniliğine işaret eder.

Bazen (şimdi de olduğu gibi) bana aniden baskın yapan aşırı duyarlılıktan öldüğümü hayal ediyorum. O zaman bir acil doktor koşup gelir, yapabileceği tek şey öldüğümü tespit etmek olurdu. Ölüm sebebi olarak da şunu yazardı ölüm raporuna: Aşırı duyarlılık

İnsanın önemli anlarda dilsizleşen bir filozof olduğunu keşfetmesinden daha korkunç bir şey olamaz. O zaman hiç durmadan gitmek,gitmek için şiddetli bir arzu duyuyorum; oysa biliyorum ki göçebelik hayatı da sadece bir yanılsama.

Kadın arabalara, evlere, mağazalara neşeyle gülümsüyor; inanılmaz bir şey bu. Kadınları güzelleştiren, mutluluk beklentisinin biçimlendirme gücü.

Suskunluk, insana hükmeden yabancı güçler tarafından dayatılmış sanki. Biliyorum, saçmalık bu ama bu saçmalıktan etkileniyorum. İnsanların yürekleri kabından taşsa da yaşadıkları hayat hakkında artık hiçbir şey söylemek istememeleri gerçek bir ruh yabaniliğine işaret eder.

Aynaya baktığımda, zamanından önce yaşlanmış buluyorum kendimi. Bizi yılların değil, tecrübelerin yaşlandırdığını düşünmüşümdür hep.

Haplar genellikle belli bir rahatlama sağlıyorlar. Bunun sakıncalı yanı, kendimi aynı zamanda da bir sisin içindeymişim gibi hissetmem. Sanki içi pamukla kaplı bir kutuya konmuş gibiyim.

Beni şaşırtan şey, diyorum, melankolim ile dünyanın geri kalanının bu kadar uyumlu olması. Başka bir deyişle, çoğu insanın melankolimi makul karşılamasına şaşırıyorum. Koşulların melankolisi, benim küçük ruhumun onayına muhtaç değil ki.