Oysa renk demetleri ölümlerimizdi birlikte içine gizlendiğim ve orada değillendiğim.!

Niye koşmalı sanki? Gece alışkanlığını vururken, Her yalnızın talihsiz alnına-

Ufacıktı dileğim mavi suya; örtük bakışının dolaysız ısısı, o kadarcıktı!

Sessiz, her kıpırtının bittiği yerle başlayabilir olduğu an arası. Kıvraktır bu aralıkta çizgiler, üzerlerine uzanan dünyayı emiyor gözleriyle zaman dışı varlıklar, Ölüm buraya kadar.!

Kov karaduygulu olasılığı bilincinin gücüyle biçimleri kesikler yaratmadan tininde Yeni çiçek dürbünleri bul ertesinde düş kırıklığının Gizlenmişlerse senden,kur öz yaratısını saflığının.

Boşluğu,dayanıksızlığı,kırılganlığı unutturacak o korkunç gücün Gizlendiğini sende Candaş Üzüntüdaş Arkadaş Yıldız biliyorum.

Sen günün ilk saatlerinin kırılganlığında, şen bir yüzle doğmuştun,biliyorum.

Su,şimdi aydınlık ve hafiftir, Yüzeyi çok karanlıkla solmuş olsa da.

Yaşamını bir çocuk başı gibi görüyor o, Ve yazgısı saçlarını karıştıran yönü belirsiz esinti.

Dünyamsın benim,zorbam,düzenim, Bundan gözlerim göğe çevrili,ellerim denizde. Hiç katılmadan sende yaşıyorum, Dirimimsim benim,doğarken öldüğüm.