Dilsizliğimi, uzam ve insanın eksikliğinin genliğinde öğrendim. Çöl görmüş bir hali var!

"Hayat, hep yüzünle seviştik, tersinin hatırı kaldı."

Çerçeveleri yalnızlıklarımızdan oluşan kapıları acılardan örülmüş, toz, taş, geçmiş ve şimdiyi saklayan güzellik!

Ey, içine bakan gözlerimin yoksul gölgesinde kendini açıklayan gerçeklik! Her kopuşla adını yineleten umut!

Direniyorduk yine de sabrın cömertliğiyle, göz bağlayanları elekten süzebilmek için sonunda...

Acının ilk pazarı bitimsiz yer sarsıntısı. Dönüşsüz ve yaygın...Bu sarsıntıda ruha hiçbir pencere açılamaz, sökülen yerinden edilmeye çalışılan gölgelere, göllere!

Ölüm sessizliği, toz ve küf kokan evden ayrıldıktan sonra seviniyorlar canlıyız diye.

?Nereye gittiğini bilmiyorsan, derin bir bağın yok demektir. Olsaydı öğrenirdin.?

Dişlerinin arasından aşk tıslıyordu!

Her insan bir odalık ve bir, yalnızca bir aynalıktır. Ancak bu odanın ve aynanın dehlizlerini bilmek önemli.