Yemin ederim o sabah güneş utanıyordu doğmaya, ya da gece çok uzundu, bana öyle gelmişti.

Başını kuyunun ağzına soktu, kuyu ile dertleşti. O yürümeye devam ederken, kuyu taştı...

Birisi bana bunun bir özlemek olduğunu söylemeseydi, göğsüme saplanan bir bıçak derdim.

Olmayacağı varmış olmamış. Olacağı vardıysa kesin olurdu. Ne oldu ki, ne olacak. Olsun. Olacak olan zaten istesen de istemesen de olacaktır. İşte ben de olamıyorum. Nasıl oluyor diye sorarsan onu da bilmiyorum. Bilsem bile olacak olanın önüne geçmezdim, çünkü olduran ben değilim, ben olduranın oldurduğuyum...

Şimdi kendisi kadar yalnızdı. Sanki dünyayı düşürmüştü içinden.

''Kimi ruhlar evvelden aşinadır birbirine..''

''Bir tarafım söylemek istediklerimle doluyken, diğer yanım onları yok etmekle meşguldü. Arada kalan bendim ve ufalanıp yok olmamam bir mucizeydi. Bir yanım diğerine şunu söyleyebilmişti en azından, bunu duyabildim… Şarkıyı değil, o şarkıyı ilk dinlediğin zamanki kendini özlüyorsun. O zamana dokunamadığını anlayınca da şarkıyı bir daha dinliyorsun."

" Şarkıyı değil, o şarkıyı ilk dinlediğin zamanki kendini özlüyorsun. O zamana dokunamadığını anlayınca da şarkıyı bir daha dinliyorsun. "

''İnsanın kendi olabilmesi hem masraflı, hem meşakkatli bir işti ve böyle yaşayanlar her zaman bir bedel ödüyordu. Halbuki başkasını taklit ederek dolaşanlar, herhangi bir engele karşılaşmadan, mutsuz olduklarının farkında bile olmadan yaşayıp gidiyorlardı. ''

''insan kendini bilmeye, etrafını saran boşluğu fark ettiği an başlar.''