Yalnızsındır. Yalnızlığının tek rengi vardır:Güz yanığı. Ne çok yağmur kuşu saçlarına dokunup yakmıştır. Ağaran teller ölüm mevsiminin habercisidir. Ömründen ne çok şubatlar geçtiğini düşünürsün, ne çok çayın daha ağzına değmeden bardakta soğuduğunu. Solduğunu yaprak yaprak aynada, yüzüne baktığında anlarsın. Kalbinin artık talepkâr olmadığını hissettiğin an artık yaz bitmiş, güz gelmiş, hüzün damara yerleşmiştir. Nehirlerden önce kalbinin suyu çekilmiştir. Neydi bütün bunlar? diye sorduğun soruların cevabının olmadığını yıllar sonra anlarsın.