Nedense hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına herhangi bir felaket geldiğini,herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar ve o zavallılara , sanki bize de gelebilecek belaları kendi üstlerine çektikleri için alaka ve merhamet göstermek isteriz. İnsanları kendi cinslerinden bir üzerinde kudret ve salahiyetlerini denemek kadar tatlı sarhoş eden ne vardır? Bütün teessürlerimiz ,inkisarlarımız,hiddetlerimiz karşımıza çıkan hadiselerin anlaşılmadık beklenmedik taraflarınadır. Her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür ? Bu sıralarda ,insanların birbirlerini aramaları ,bulmaları ve birbirlerinin içlerini seyretmeleri için konuşmanın neden muhakkak surette lazım olmadığını,neden bazı şairlerin boyuna,tabiatın güzelliği karşısında yanlarında konuşmadan gidecek birini aradıklarını anladım.