Bugün vapurda geliyordum. Hep seni düşünmek için kimsenin yüzüne bakmadım. Daha evvelki mektuplarımda bana seni daha yakından hissettirecek şeyler istemiştim. Resim gibi yahut vücuduna, eşyalarına ait şeyler gibi, göndermedin. Nihayet kendini beklemeye karar verdim. Öyle sanıyorum ki bu ay sonunda Ankara'daki işlerin bitecek. Buraya gelebileceksin. Bunu düşündükçe ne kadar sevindiğimi tasavvur edemezsin. Son günlerdeki tek zevkim seni yanımda farz etmek. Bunun üzerine saatlerce hayaller kuruyorum. Bilmem bu hissimi anlar mısın?