Bahsettiğim şairlerin sahip olduğu gibi, hayal gücüne dayanarak elde edilmiş bireysellikten değil tam tersine, insanoğlunun doğasında bulunan ve uyandırılmayı bekleyen gerçek bireysellikten bahsediyorum. Özel mülkiyetin tanınması, insanla onun sahip oldukları birbirine karıştırarak bireyselliği ciddi anlamda zedelemiş ve gelişimini engellemiştir. Bireyselliğin tamamen yanlış bir yöne sapmasına neden olmuştur. Amacı olan gelişme değil, kazanca odaklanmıştır. Öyle ki insan önemli olanın var olmak değil, sahip olmak olduğunu düşünmüştür. İnsanoğlunun gerçek mükemmelliği, neye sahip olduğunda değil ne olduğunda saklıdır.