Ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!

- Hep arayacaksın sen. Ya resim, ya kitap... - Tutamak sorunu. İnsanın bir tutamağı olmalı.

Var! O olmasaydı ben olmazdım.

Olanla yetinerek, aramadan, düşünmeden yaşanılsın diye yaratılmış bir dünyada yalnızdı.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Kadınların neden evlendiklerini anlıyorum; yalnız kalabilmek için

Bende gördüğün her şey babamla başlar.

Bir gün sana dünyada dayanılacak tek şeyin sevgi olduğunu öğreteceğim.

Neden bu kadar kötümsersin dedim. -Sen neden değilsin dedi.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?