''Acılar artık düşünülmez olduğunda uyku vakti gelmiştir.'' sy.132

''Aslında gözler nedir, aklın gizli kapıları değil mi? Güvenle kapattı onları.'' sy. 134

Hayatta küçük şeyleri boş vermemeli insan.

Ne ağacı bu? Bilmiyorum. Bir söğüt. Yaprakları nerede? Ölmüş olmalı. Daha fazla gözyaşı dökemeyecek.

Ee? Ne yapıyoruz? Hiçbir şey yapmayalım. Bu daha emniyetli olur.

Gülmek yasaklanmasaydı, gülerdim sana. Haklarımızı yitirdik mi? Bir kenara attık onları.

İnsan ne ise odur.

Yeryüzünün gözyaşları hep sabit kalır. Biri ağlamaya başlamışsa, başka bir yerde bir başkasının gözyaşları dinmiştir.

Mutsuzum. Sahi mi? Ne zamandan beri? Unutmuşum.

Vladimir: Hiç terk ettim mi seni? Estragon: Ama gitmeme izin verdin.