Diğer insanlarla aramda en ufak ilgi dahi yoktu. Sf. 80

Ölüm sesine kulaklarını tıkıyorlar, kendi kişiliklerini hayatın hayhuyu arasında yok ediyorlar! Sf. 81

"Hakikat nuru bende tecelli ediyor." Sf. 81

Sadece bu odada, kendi içimde yaşayabiliyorum. Sf. 81

Düşüncelerim dağıldığı için aydınlıktan da hoşlanmıyorum. Sf. 81

Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi, yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen,kemiren yaralar.

Lakin tek korkum: yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan.

Ne yapılabilir? Yazgım benden daha güçlü.

Hayatta öyle yaralar var ki, ruhu inzivadayken cüzam gibi yer, kemirir.

Bana benzeyen şu insanlar, görünüşte benim gibi ihtiyaçları, hevesleri olan şu insanlar beni aldatmak için varlar; öyle değil mi? Sadece beni alaya almak, beni kandırmak için yaratılan bir avuç gölge değiller mi?