Kendine oyunlar buldun: başkalarının katılıp katılmadığına aldırmadığın oyunlar.

Hayat, düşünceleri tutan bir hapishanedir. İnsan, can sıkıcı bir saç demetidir, ben de akılsız bir robotum.
Uyuyakaldı.

Hürriyeti seçti. Yani, sokağa düştü.

Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için on bin kitap okumuş olmayı isterdim.

Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: Seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda.

Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım: mürekkeple yazmışlar oysa. Ben kurşun kalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım.

Kültür sadece bazı isimleri hatırlamaktan ibaret değildir, deniliyordu. Kültür, bu isimleri yerli yerinde ve başka isimlerle münasebetini bilerek kullanmak demekti.

Yalnız yaşayan insanların, kendi içlerinde başlayıp biten eğlenceleri vardır.

Her zaman vakti olanlara saygı duyulmaz.

Gerçek hayattaki insanların çoğu da öyle. Verilen rolü oynayıp duruyorlar.