Üzülme evlat; kaybettim sandıkların, kurtulduklarındır belki de...

Bilmediği çok şey var insanların, insan sonunda yeniliyor ve tükeniyor. Gün içerisinde o telefonu elime alıyorum ve arayacak, keyifsiz olduğumu anlatacak tek bir kişi olmadığı için masaldı bu diyorum, insanlar hikâye diyorum...

''Zaman herkes için zor diye geçirdi içinden. Yavaşlıyordun ama devam etmek zorundaydın. Ya devam ederdin yada başını tren raylarına yaslardın...'

Hayatta kimseyi değiştiremezsin ve kimse için değişmemelisin. Ne sen başkası için mecburi istikametsin; ne de başkası senin için. Yorma kendini; bırak hayatına eşlik etmek isteyenler seninle gelsin...

Ortalama insanda; herhangi bir günde, herhangi bir orduya yetecek kadar ihanet, nefret, şiddet ve saçmalık vardır. O yüzden ortalama erkekten ve ortalama kadından sakının; kendileri tam sevemedikleri için, senin sevginin eksik olduğuna inanırlar...

Hayat yoktu hiçbir yerde, ne bu şehirde, ne bu yerde, ne de bu yıldırıcı varoluşta...

"Bazı insanlar kendi kendine iyileşmek zorundadır. Kimseye yardıma ihtiyaçları olduğunu anlatmazlar, belli etmezler..."

''Ya düşlerinin peşine düşmeyi seçersin ya da olanları kabullenmeyi. İyiliklerinle güçlenir, keşkelerinle tükenirsin! Karar senin...''

?Yine mi sarpa sardık? Giderek daha az gülüyor, hüzün verici bir biçimde daha makulleşiyoruz. Bütün istediğimiz başkalarının yokluğu. En sevilen klasik müzikler bile fazla dinlenmiş, en iyi kitaplar okunmuş...?

"Sevdiğin şeyi bul ve onun seni öldürmesine izin ver..."