"Şehrime ulaşamadan bitirirken yolumu,bir gül bahçesinde dinlendim,senin sayende."

10. yıl için yazdığı nutkun sonuna şu cümleleri yazmıştı: "Bu söylediklerim hakikat olduğu gün senden ve bütün medeni beşeriyetten dileğim şudur: Beni hatırlayınız!" Yakınlarının ricası üzerine son cümlenin üzerini karaladı. Ama gerçek duygusu buydu.

İnsanlar bir araya gelince, iki olacağına azalıyor, küçülüyor nedense...

Evet gözümüz var bu vatanın toprağında... Ama koparıp götürmek için değil, en dibine gömülmek için...

Ölmeyi öğrendiğinde, yaşamayı da öğrenmişsin demektir.

Efsaneler asla kaybetmez.

Yazı beni bırakana kadar ben onu bırakmam.

İlgi, unutmuşluğa en iyi ilaçtı...

Mutlu günler yaşadım.... gelecek günlerden güzel.

Bilirsin, unutulmak dokunur ya her insana...