KişI , kabiliyetine ve haysiyet duygusuna göre acı çeker , sevinç duyar. Ölmedim. Son sözümü de söylemiş değilim , değiliz. Sen sağ ol. Sen sağ ol , sıkılma ve üzülme .

Benim her şiirimde varsın ve olacaksın . Ama dünyanın en dehşet şiiri bile "sen" olamaz. Bunu yaşamak gerek . En asıl gerçek bu işte .

Nedense aklıma hep ölüm geliyor . Böyle ne kırık ne de anlaşılmamış gitmek istemiyorum. Dostluğumuz ki korkunçtu . Ve yaşanmaya değer .

Hiçbiri ,bilemez kim olduğunu. Onlara otuz yıl felsefe ve insanlık tarihi öğretmeliyim ki değerini anlayabilsinler. Ne güzel olur ama!

Acının fazlası, daha doğrusu bu kadar manasız sıklığı ,uyuşturuyor, kurutuyor.

Bilir misin, "canım" dediğimde içimden canımın çıkıp sana koştuğunu duyarım hep.

Her neysem,şair , usta, mahpus, sürgün, acemi, yiğit ya da korkak, SENinle değerlendirebilirim. SEVİYORSAM , sen olduğun içindir. UTANIYORSAM senden utanabilirim ancak. YİĞİTSEM seninle yiğit olunur elbet. Korkuyorsam sensizliğin korkusudur bu.

"Yanlış" deyimini hafifseme Leylim, azâplar, yeri bellisiz (adsız ve kayıp) iç yaralar, hep bu "yanlış"lardan.

Tam boş yanı bu diyorum cellâdın, Tam bıçağım cehennem gibi güzelken. Aklıma düşüyorsun. Ellerim arık..

Her neysem, şair, usta, mahpus, sürgün, acemi, yiğit ya da korkak, SENinle değerlendirebilirim. SEVİYORSAM, sen olduğun içindir. UTANIYORSAM, senden utanabilirim ancak. YİĞİTSEM, seninle yiğit olunur elbet. Korkuyorsam, sensizliğin korkusudur bu.