Suçsa kendinden çok sevmek birini, kabahatse herkesten farklı tutmak onun yerini; özrüm kabahatimden büyük benim. Çünkü çok sevdim. Suç da kabahat de benim.

Alışamam deme, alışırsın çünkü.. Elinden gelenin fazlasını yaptığın halde karşılık göremeyerek alışırsın. Defalarca kalbin kırılır, zamanla ona da alışırsın... Hatta zamanla unutursun bile bazı şeyleri. Sesini mesela, unutursun zamanla.. Geçmez diye bir şey yok, her şey geçer bir gün. Geçmeyecek sandığın her şeye alışırsın. İsteyerek değil, mecburen alışırsın.. Çünkü başka yolu yok bunun..!

Kötü olan yanı ne biliyor musun? Sen onun için her şeyi yaparsın, üstelik birçoğu daha önce asla yapmam dediğin şeylerdir. Ama öyle bir an gelir ki ''Benim için ne yaptın?'' olur adın. Yani emeğinin, çabanın hiçbir kıymeti yoktur onun yanında. Yaptığın onca fedakarlığa rağmen ne bir hatırın kalmıştır ne de biraz kıymetin... İşte o zaman kırılırsın. ''Hayatta mutlu olunacak milyon tane neden varken mutsuz eden tek bir nedene takılıp kalıyor işte insan...''

Bir gün her şey son bulacak... Acıların, yarım kalışların, yaraların, yangınların... O gün geldiğinde yani geçmez sandığın şeyler geçtiğinde, alıştığında, artık umursamadığında... Birilerinin pişmanlığı, yeni birilerinin umudu olacaksın. Sabret...

Dilerim ki en mutlu olduğun anda kırılsın umudun... Sana kıyamadığım kadar çok kırıl, incin... Benim gibi ol, eksik kal, hep biraz yarım, hep eksik... Ağla sevgilim, ağla! Sayamadığım o kadar çok ahım var ki sana, tırnağın kırılsa beni hatırla...!