- Senin aradığın kadın dünyada yok, dedi.
- Var! O olmasaydı ben olmazdım. Bu şehirde yaşıyor. Bir gün bulacam onu.

-Ressam mı? diye sordu annem.
-Değil. Aylakmış; öyle diyor.

Kadınların neden evlendiklerini anlıyorum: Yalnız kalabilmek için.

Okuldan suratımda çürükler , tırnak yaralarıyla döndüğüm günler babam, " Görürsünüz, adam olmayacak bu çocuk, " derdi. Konuşmazdım. Sevinirdim. Babam adamsa ben olmayacaktım.

İçinizde İki Öksüzler Sokağı'ndan geçen olmuştur belki ama bilmezsiniz. Çoğu iki katlı , yeni ya da yeni görünen evler. Şarlo'nun "Easy Street" dediği sokaklardan. Ben "Eli Paketliler" sokağı diyorum. Komşusunun saygısını yitireceğinden başka sıkıntısı olmayanlar yaşar burda.

-Bu yolu sever misiniz?
-Çok. Bazen elimde bir kitap bir sıraya otururum. Ama rahat bırakmazlar. Ne çok delikanlı vardır burda bilseniz. Laf atarlar. O zaman insana dünyada en kötü şey kadın yaratılmakmış gibi gelir.

Dayak yiye yiye bu şehirde yaşamayı öğrenecekti. Hep tetikte olacaktı. Yasaktı dalgınlık. Daldı mı, büyük şehir insanı kornalar, çanlar, küfürler, gıcırtılar, çarpmalarla kendine geliyordu.

Bunları kurtarmanın yolunu biliyorum. Kocaman sinemalar yapmalı. Bir gün dünyada yaşayanların tümünü sokmalı bunlara. İyi bir film görsünler. Sokağa hep birden çıksınlar.

'Hep böyleydi. Bir şey en gerektiği anda olmazdı.'

'İnsanları yalan söyledikleri zaman dinlemeyi severim. Olmak istedikleri, olamadıkları kişiyi anlatırlar.'