Ölüm karşısında son rolümüzde, gösterişe yer kalmaz artık, o zaman ana dilimizle konuşmak, dağarcığımızda iyi kötü ne varsa olduğu gibi ortaya dökmek zorundayız. İşe o zaman içten sözler dökülür yürekten Maske düşer, yüz kalır ortada.

Ben de çalışmalarımın meyvesini denemeyi ölüme bırakıyorum. O zaman görürüz düşüncelerimin ağızdan mı, yüreğimden mi çıktığını...

Öyle başardı hasta görünme sanatını ki Gerçekten neksire tutuldu Caelius.

Körler hiç olmazsa bir yol gösterici isterler; biz kendi kendimizi sokarız yanlış yollara.

Dışımızda aramayalım kötülüğü, içimizdedir o ; ciğerimize işlemiştir. Hasta olduğumuzu bilmemek de iyileşmemizi daha zorlaştırır. Kenimizi erkenden bilmeye başlamazsak, nasıl bas ederiz bunca dertlerle, bunca kölüklerle ? Oysa felsefe gibi çok tatlı ilacımız da var. Öteki ilaçları ancak bizi iyileştirirlerse hoş buluruz ; felsefe ise hem hoşlandırır, hem iyileştirir bizi.

Vicdanın zorlaması böylesine şaşırtıcı bir şeydir! Ele verdirir bizi, kendimizi suçlamaya, kendimizle savaşmaya zorlar bizi; tanık yokluğunda kendimize karşı tanıklık ettirir bize: İçimizde gizli bir kırbaç taşıyan o cellat.

Hesiodos, ceza suçun ardından hemen gelir; sözünü düzeltir: Ceza ile suçun aynı anda, birlikte doğduklarını söyler. Cezasını bekleyenler onu çekiyor demektir cezayı hek etmiş olan onu bekliyordur. Kötülük kendisine işkenceler uydurur: Kötülüğün beterini kötülük eden görür.

Çünkü çokları uykularında, sayıkladıklarında Suçlamışlar kendi kendilerini, Gizli kalmış cinayetleri çıkmış ortaya.

Kötüler hicbir yerde saklanamaz, çünkü ne kadar saklansalar vicdan kendi kendilerini buldurur onlara. İlk ceza odur ki, hiçbir suçlu Kendi yargıçlığından kutulamaz.

Vicdan içimize korku saldığı gibi, suçsuzsak rahatlık ve güven verir bize.