Bir amaca bağlanmayan ruh, yolunu kaybeder; çünkü, her yerde olmak hiçbir yerde olmamaktır. Her yerde olan hiçbir yerde değildir.

Ruh başıboş kalınca türlü hayaller kuruyor.

Kafam durup dinlenmeden, hiçbir sıra, hiçbir ilinti gözetmeden öyle garip düşünceler, öyle saçma sapan hayaller kuruyor ki, ileride bunların anlamsızlığını ve acayipliğini görüp kendinden utansın diye hepsini kaydetmeye başladım.

İlk duygularım yaşamadan çok daha fazla ölüme yakındı.

Gözlerini bir açıp, bir kapar gibi, Yarı uyur, yarı uyanık bir insan.

Öyle sanıyorum ki can çekişirken kendini bilmez olanların durumu da budur : Büyük acılar duyuyorlar, ruhları iskence içinde kıvranıyor sanarak onlara acımamız yersizdir.

Yaşıyor ama bilmiyor yaşadığını. ( İşte insan dediğimiz budur çoğu zaman.)

Hoşumuza giden her şey besleyici ya da sağlığa yararlı değildir. Düşüncemizin bilimden aldığı da, ne karın doyurduğu, ne de sağlık getirdiği halde hazdır yine de.

İnsanın son gününü beklemeli her zaman Mutlu dememeli ona ölmeden Cenazesi kaldırılmadan. Bu konuda Krezus' u hikayesini çocuklar da bilir.

Ve talih sanki ömrümüzün son gününü bekliyor, uzun yıllar boyunca yaptığını bir anda yıkma gücü olduğunu göstermek için.