Kurumuş dudaklarımı tatlandırmak için yanaklarımdan çözülüp minik kuşlar gibi beni teselli etmeye çalışan gözyaşlarımdan başka hiç bir şeyimin olmadığı bir yalnızlığa bürünecektim.

Ah, hayat! Buruk ve tatlı trajedi, mahvıma neden olan göz kamaştırıcı orospu!

Tanrı her yerde ise Pazar günleri kiliseye gitmek niye?

Tanrım, bundan böyle hayvanlara kötülük etmeme izin verme.

Kitaplardan anlamazdı, hayır. Zorluklarla dolu hayatında kitaplara zaman kalmamıştı hiçbir zaman. Ama hayatın dilini ondan çok daha derin okumuştu, sürekli elinin altında bulundurduğu bütün o kitaplara rağmen. Hayata dair konuşacak o kadar çok şeyi vardı ki, taşmak üzereydi.

"Ruhunu yitirmiş biri dünyaya sahip oLsa ne fayda?"

"Dünya tozdan geliyordu ve sonunda yine toz olacaktı." s.99

"Ruhunu yitirmiş biri dünyaya sahip olsa ne fayda ?" s.100

"Bütün bu yalnızlığın içinde mükemmel bir kayıtsızlık vardı, gecenin ve yeni bir günün kaygısızlığı ama o tepelerin mahremiyeti, sessiz tesellisi, ölümü sıradanlaştırıyordu.Ölebilirdin ama o çöl ölümünün sırrını ebediyen saklayacaktı." s.155

" Vız gelirsin kış! Sıfıra düşsün ısı,donsun her yer.Kara gömülsün kasaba! Umurunda bile olmazdı yarın iş vardı.Hep işi olacaktı bundan böyle ..."