insan baskı altında yaşamamışsa, özgürlüğün değerini ölçemez.

XIII. YAVAŞ YAVAŞ, ÇO K YAVAŞ Yavaş yavaş, çok yavaş, Çok hafif bir rüzgâr esip Uzaklaşıyor yavaşça. Ve ben Bilmiyorum ne düşündüğümü, Bilmek de istemiyorum.

Her şeyden aldığım zevki yitiriyorum; her şeyi zevksiz bulma zevkim de dahil.

Hissetmek- ne renktir acaba?

İstemeden varım ve istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.

Çocuklar, hissettikleri gibi konuştukları için müthiş edebiyatçılar sayılırlar, hem ayrıca hissettikleri, başkalarının ne diyeceği hesaba katılarak hissedilenler cinsinden değildir.

"Mutsuzluğunun farkında olmayan, kendini mutlu sanan insanları gördükçe ürperiyorum."

Okuyarak, düşlere dalarak, yazmayı düşünerek, düşüncelerin kaprisli rüzgarına göre akan, tutkulardan arınmış, kültürlü bir hayat sürsem, sıkıntının kıyılarında dolaşacak kadar yavaş, sıkıntıya hiç düşmeyecek kadar iyi kurulmuş bir hayat. Heyecanlardan ve düşüncelerden uzak o hayatı, heyecanların düşüncesiyle ve düşüncelerin heyecanıyla yaşasam. Çiçeklerle çevrili, karanlık bir göl gibi güneşin altına uzansam, altın rengine boyansam. Gölgelerin içindeyken, bireyciliğin yaşamdan hiç ama hiçbir şey beklememek anlamına gelen soyluluğuna erişsem. Dünyalar dönüp dururken, çiçeklerden bir toz bulutu gibi olsam, bilinmedik bir rüzgarın gün biterken havalandırdığı, alacakaranlığın uyuşukluğunun rasgele yere bıraktığı, daha geniş şekillerin içinde seçilmez olan bir bulut. Ve bunu sevinmeden ve üzülmeden, ama güneşin parlaklığından, yıldızların uzaklığından çıkardığım, kesin bir bilgiyle yapsam. Bunların dışında hiçbir şey olmasam, hiçbir şeye sahip olmasam, hiçbir şey istemesem?

"Ruhum Hayatımdan yoruldu!"

Gün boyunca hiçbir anlamı olmayan bir keşmekeşin pençesindedir sokaklar; gece olduğunda ise yine anlamsız bir ıssızlığın. Gündüz, bir hiçim; gece kendim olurum. Limandaki sokaklarla aramızda hiçbir fark yok...