Bütün sanatlar gibi edebiyat da hayatın yetmediğinin itirafıdır.

"Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor."

Ruhum gizli bir orkestra benim;hangi enstrümanlara dokunduğumu,hangilerinin benim içimde gıcırdadığını bilmiyorum.Bir senfoni olarak tanıyorum kendimi ancak.

Benim ruhum karanlık bir burgaçtır,boşluğun etrafındaki uçsuz bucaksız baş dönmesi,hiçliğin içindeki bir deliğe doğru bir okyanusun sonsuz emilişidir.Bu suların,daha doğrusu bu girdabın içinde dünyada görüp işitebileceğim imgeler yüzer her zaman.

Sevkeyi sevmek hoşuma gider

Başkalarıyla yaşamak benim için bir işkence.Bütün başkaları benim içimde.Onlardan uzaktayken bile onlarla birlikte yaşamak zorundayım.Tek başımayken kalabalıklar sarıyor etrafımı.Nereye kaçacağımı bilmiyorum;kendime kaçmaktan başka.

İçecek bir şey verin bana,susamadım.

Ben kendimde değilim.Terk edilmiş bir müzede korunan kendimin bir parçasıyım.

Hayatın bilinçsizliğinin bilinçliliği zeka üzerinden alınan en eski vergidir.

Kalp düşünebilseydi, atmaktan vazgeçerdi.