Sevilmeyi düşünmektir bizi tek yoran, telaşa düşürecek kadar yorar hem de.

"Öyleyse kim kurtaracak beni var olmaktan? Hayatımı toprağa veriyorum."

Buraya oturalım. Gökyüzü buradan daha iyi görülüyor. Yıldızlı derinliğin sonsuzluğu ne kadar da avutucu. Göğü seyrederken daha az yakar canımızı hayat; iyice kızdırdığı yüzümüzden, narin bir yelpazeyi hatırlatan hafif bir rüzgar geçer.

Bir şey aynı anda canlı ve ölüdür. Yaşam ölümdür. Yaşayan her şey her an ölmektedir

Din insan soyunun duygusal gereksinimidir. Akılcı bu gereksinimi duymayabilir ama başkalarının duyabileceğini kabul etmek zorundadır. Duygusaldır ama gereksinmedir de.

Doğa "tepeden tırnağa kan"dır; doğanın yasası bencilliktir. Aslında insan çoğu zaman -hakikaten, çoğu zaman- bu doğa yasasına göre hareket eder. İnsan, kabul etsek de etmesek de bencildir, böyle olması da doğaldır.

Aynı doğaya sahip kötülük ve yanılgı. Dünyanın bilince doğru ilerlemesi, kötülüğe, acı çekmeye doğru bir ilerlemedir. Bilinç yoktur, kusurlar vardır.

(II) Eğer bu evren mantıklı değilse, dizelerim neye yarar ki? Geometride bir parça bütünü aşabilir mi? Biyolojide organlar vücuttan daha canlı olabilir mi?

(IX) Ben öldüğümde, Küçük Çocuk. İşte o zaman bir çocuk olacağım, küçücük bir çocuk. Beni kollarına al Ve beni evine taşı. Benim bitkin insanlığımı temizle Ve beni yatağına yatır. Eğer uyanıksam hikayeler anlat bana Beni tekrar uyutmak için. Ve oynamam için rüyalarını bana ver Senin zaten bildiğin O gün gelinceye kadar.

Düşlerin en itici tarafı ortalık malı olmaları.