İstemiyor gelmeyi gün, Ne sen gelesin Ne de ben gideyim diye.

Federico Garci Lorca bizim ''TURUNCU'' çizgimizdir.

çığlık bir keman yayı gibi titretiyor rüzgarın uzun tellerini

Sokakta bıraktılar öylece göğsüne saplı bir hançerle, kimseler tanımıyordu.

Carmen dans ederek geçiyor Sevilla sokaklarından

Ne kadar uzağım senden seninleyken, ne kadar yakınım sana sen gittiğin zaman.

Karnındaki karanlık manolyanın Kimseler anlamadı kokusunu. Acıttığını kimseler bilemedi Dişlerinle sıktığın o aşk kuşunu

Işıklarla dolu ipekten yüreğim, yitik çanlar, süsenler, arılarla dolu. Çok uzaklara gideceğim, karşı tepelerden uzaklara, denizlerden, yıldızların yanıbaşına, geri istemeye Isa'dan eski çocuk ruhumu, efsanelerle büyümüş, tüylü şapkası tahta kılıcıyla.

Dört ayın gecesi bir yalnız gölge ve bir yalnız kuşlu bir yalnız ağacın. Arıyorum etimde dudaklarının izini. Rüzgârı öpüyor çeşme dokunmadan. Bana verdiğin Hayır?ı taşıyorum avucumda balmumu bir limon gibi beyaza kesmiş. Dört ayın gecesi ve bir yalnız ağacın, iğin ucunda dönüp duruyor aşkım!

Oduncu . Kes gölgemi benim . Kurtar beni işkencesinden Kısırlığımı seyretmenin. Neden doğdum çepçevre aynalarla? Gün dolanır durur etrafımda. Ve gece yeniden yaratır beni her bir yıldızında. Yaşamak istiyorum görmeden kendimi. Ve göreceğim düşünü yapraklarım, kuşlarım olmuş karıncaların, atmacaların. Oduncu. Kes gölgemi benim . Kurtar beni işkencesinden kısırlığımı seyretmenin.