Göz okumayacaksa ne yapacak?

İşte üç katlı ruhumuz! En alt katta maddi arzularımız oturuyor: Şehvet, açlık, susuzluk...En üst katın sakini, mesleği iyilik ve güzellik olan ''akıl.''Bir de orta kat var, üstle alt arasındaki hassas halka. İşte orada oturuyor dizginlerin sahibi, aklın semaya, şehvetin yeraltına çektiği arabanın sürücüsü. Orada nefes alıyor irade, arzularla aklın arasında. Bu dengeyle insanı kurtarmaya çalışıyor, vahşi kaplanlara aklın kıvrak kırbacıyla yeni bir yol gösterip. Yanlış yolları düğümleyen bir iradeye ihtiyacı var insanın. ''En büyük felaketten'' yani toprağın cömertçe verdiğiyle yetinmeyip, icat ettiği yeni ihtiyaçların pençesinde çürümekten korunmaya. Çünkü insan ne zaman ''daha fazlasını'' istese daha fazla batıyor balçığa, daha fazla döküyor kan. O zaman bozuluyor adaletle ahengin dengesi. Kibrin ve ihtirasın nefesi o zaman kokuyor.

Zaman az, göz kapılarından geçmesi gereken kelimeler çok, ömür kısa.

Samandan bir dam hür insanları barındırırdı; şimdi mermer ve altın tavanlar altında bir köle sürüsü yaşıyor.(Seneca)

At şarkı söyleyemediği için talihsiz midir? Hayır, ama koşamazsa talihsiz olur. Köpek uçamadığı için talihsiz midir? Hayır, fakat koku alamazsa talihsiz olur. İnsan aslanları boğamadığı ve olağanüstü işler yapamadığı için betbaht mıdır? Hayır, o bunun için yaratılmış değildir. Ama temizliği, iyiliği, vefayı ve adaleti kaybettiği ve ruhuna Tanrı'nın işlediği ilahi değerler silindiği vakit bedbahttır.

Korkmuş olmanız korkutmanızı gerektirmiyor, acı duymanız acıtmanızı. Dehşetinizi, yürek darlıklarınızı, kaygılarınızı, sıkıntılarınızı kendinize saklayın. Bunalın ama bunaltmayın!

Çölün sokakları yoktu.

Bana gidiş önleyemedigini söyleme!Akıl freninin patladığını söyleme bana!

Dostluk gündüz görünmez; o, ateşböceği gibi yalnız geceleyin parlar..

denemedeneme