Zihnimizin kendi özsel devinimi zaten müthiş bir gürültüdür. Yalnız kaldığımda bu sesler kentin uğultusundan daha baskın çıkıyor, inanın. Önemli olan, tabiî bence tüm bu gürültüleri, biraz da dışındaymışız gibi durarak toplamak, eritmek, sonra da yazılarımıza katıştırmaktır, itiraf edelim: ya şanssızız, ya da çok şanslı: gürültüyü biliyoruz çünkü.