Bir şey demiyor, başı öne eğik, telleri dinliyordu. Çalmayı bilseydi, koltuk değnekleri ile çıkıp dilenebilirdi, diye düşündüm. İşte o zaman yoksulların, sokak köşelerinde duranların, sakatların, körlerin, derisi kabuk bağlamış olanların da bir zamanlar Amelio gibi genç olduklarını kavradım. Acaba, Linda'nın da aklına gelmiş miydi bu. O sabah gelecek olması, içimde öfke doğurdu. (sf. 22-23)