Bir gün kendi aralarında konuşup gülüşen gençlere arkalarından yavaşça yaklaşmıştı Sevgililer Sevgilisi. Ali bir şeyler söylüyor, Fatma ise gülerek ona itiraz ediyor, sonra Fatma'nın sözlerine Ali sevinçler karşılık veriyordu. Gençlerin ne konuştuklarını duyamamıştı ve merak da etmişti. Birkaç kez öksürdü. Destur, ben geliyorum demek istiyordu. Ali ve Fatma, Peygamberimizin yaklaştığını görünce aniden sohbeti kesip, ciddiyet ve hürmetle onu ayakta beklediler. Resulullah önce her ikisine sarıldı, onların ellerini öper öpmez de her ikisine sormadan edemedi: Neymiş bu gülüştüğünüz, konuştuğunuz ki benim geldiğimi fark edince sustunuz? Ali, Fatma'ya Sen başla diye kaş göz etti. Fatma, Babacığım, amcamın oğlu diyor ki, 'Ben Resulullah'ın gönlünde senden daha sevgiliyim. Baban en çok beni sever.' 'Ben de, 'Hayır, ben senden daha sevgiliyim, babam beni 'yüreğimin içi' diye sever,' deyip itiraz ediyorum. Bu hoş münakaşamızın konusu senin hangimizi daha çok sevdiğin ile ilgilidir. Resulullah güldü. İkiniz de hem haklı, hem de haksızsınız, dedi. Şaşırıp kaldılar her ikisi de. Bir anlam çıkaramadılar. Sonrasında devam etti Resulullah: Baba olarak evladım Fatma kalbimin zirvesinde, velayet ve keramet olarak da Peygamber'in kalbinde Ali ilklerin ilkidir. Baba diliyle Fatma derim, Resul lisanıyla illa Ali derim.