Bence ölümün en karanlık yanlarından biri, ben öldüğümde tüm dünyanın, yani anı dünyamın bugüne dek tanıdığım herkesin içinde bulunduğu o zengin kökleri çok sağlammış gibi görünen dünyanın benimle birlikte kaybolup gidecek olması. Puf! İşte bu kadar. İki haftadır eski kağıtlarla ve fotoğraflarla dolu kutuları seçiyorum. Her birine, mesela çocukken yaşadığım mahalledeki bir sokağın fotoğrafına ya da hayatta olan kimsenin tanımadığı bir akraba veya arkadaşın fotoğrafını tek, tek baktıktan sonra onları çöpe atıyorum. Bunu her yapışımda, eski gerçek dünyamın pul, pul döküldüğüne şahit oldukça içim ürperiyor.