Belli bir yaştan sonra kendimizi güvende ve yaptıklarımızın doğruluğundan emin gösteren bir maske takıyoruz . Zamanla bu maske yüzümüze yapışıyor ve bir daha çıkmıyor. Çocukken ağlarsak ilgi , üzüntümüzü belli edersek de teselli göreceğimizi öğreniyoruz. İnsanları gülümsememizle ikna edemedigimizde gözyaşlarımızın mutlaka işe yarayacağını biliyoruz. Büyüyünce ise - banyoda kimseye duyurmadan ağladıklarımızı saymazsak - çocuklarımızın yani haricinde ne ağlıyoruz ne de gülüyoruz . İnsanlar bizi savunmasız görüp bundan faydalanmak isteyebilir diye duygularımızı belli etmiyoruz. Uyku her derde deva.