Mağlubum,fakat düşmanla göğüs göğüse çarpıştıktan,son kurşunu attıktan sonra mağlup olan bir asker gibi mağlubum.

Odaya girdiğim zaman vücudum baştan başa titriyordu.Kaza ile insan öldüren adamlar öyle tahmin ediyorum ki benim bu dakikada hissettiğimi hissederler.

İnsanlar hiçbir vakit,ızdırap çektikleri zamanki kadar güzel olamazlar.

Etrafımdaki yangından kaçmak için kendimi rastgele bir eve atmıştım.Fakat yangın beni orada da yakaladı.Kendi elimle kapadığım kapının arkasında yandım.Hemde ne ümitsiz ve çaresiz bir yanış!

O çocuk,bir darağacına yürür gibi,başı düşmüş,bacakları titreyerek ilerledi;bir şey söylemek istiyordu,fakat sesi tıkanıyor,gözleri doluyordu.

Hayat zannettiğimizden çok başka bir şey....

Bir çiçek verdi diye bir toprak saksıyı ölünceye kadar başımızın üstünde mi taşımak lazım?

Mektepteyken,hayallerimiz olmayacak rüyalarla doludur.Sonra hayat,birer birer onların icabına bakar.

Madem ki aşık değilsin,o halde şairsin...Çünkü ,o da kır yılanı gibi başıboş,derelerde,tepelerde dolaştırır.

Mektepte zengin çocuklarıyla yarış edemeyeceğini anlayarak kılık kıyafetlerini daha pis hale sokmayı zevk edinmiş çok fakir bazı arkadaşlarımı şimdi anlıyordum.