Çok şey gördüm Beni yüzüstü gömün...

''Diyor ya Aşık Veysel, 'iki kapılı bir han' diye? Ondan cereyan yapıyor bu hayat! Onun için üşüyorum hep. Gideyim de kapatayım birini!''

Bir savaştan ibarettim ve içimden ölü çıkıyordu!

Bazı geceler vardır...Talaş gibi geceler...Her türlü suçu içine çekip her türlü suçluyu sabaha masum çıkaran geceler...

.... yalnızlığın da bir aşırı dozu vardı ve ben orada yaşıyordum..

Zaman, evcilleştirilmiş bir yırtıcı hayvan gibiydi.

Ne de olsa, yoksulluk hepimiz için kol mesafesindeydi. Hatta dirsek mesafesinde. Yoksul aile bulalım diye şöyle bir uzansak, kolumuzu tam geremeden birine çarpardık..

İnsanın gerçek özgürlüğü buydu: İstediği kadar ağlayabilmek. Belki bir de, istediği şeye ağlayabilmek...

Acı o kadar yer kaplıyordu ki, aklım onu kendine sığdırabilmek için diğer her şeyi fırlatıp atmıştı..

Bir soytarı olarak gömülmüştüm ama bir kral olarak doğacaktım. Sadece sabırlı olmam gerekiyordu.